Fender vs Gibson
Fender’in hikayesini en ilginç nokta markanın babası Leo Fender'in aslında bir gitarist değil, bir radyo tamircisi oluşu. Belki de bu yüzden gitara bir enstrüman gibi değil, çözülmesi gereken bir problem gibi yaklaştığını görüyoruz.
1950 yılında önce Telecaster, Leo Fender’in ilk büyük golüydü. Seri üretilen ilk masif gövdeli gitar olduğu için hem tank gibi sağlamdı, hallol body gitarlara göre üretimi daha seriydi, hem de tonuyla çok sevildi, talep gördü. Bugün bile country’den punk’a kadar herkesin elindeki gitar bu.
Ama asıl damga 1951 yılında Precision Bass ile oldu, hatta müziğin gidişatını etkiledi diyebiliriz. Eskiden basçılar devasa kontrbasları taşımaktan helak olurken, Fender onlara boyunlarına asıp sahneye atlayabilecekleri bir özgürlük verdi. Adındaki "Precision" (Hassasiyet) mevzusu da üzerindeki perdelerden gelir; yani basçılar artık notaları "rastgele" değil, nokta atışı basabilir hale geldi, tabi bu entonasyonu uçurdu, olmazsa olmaz haline geldi.
1954 yılında çıkan Stratocaster ise yine aynı başarıyı sürdüren bir üründü, kısa sürede ikonlaştı. Üç manyetiği, vücuda oturan kesimleri ve tremolo koluyla elektro gitarı daha rafine bir hale getirdi. Bugün sokaktan birini çevirip "bana bir gitar çiz" desen, elinden büyük ihtimalle bir Strat çıkar. Arabada Vosvos, ayakkabıda Converse neyse, gitarda da Stratocaster aynı şeydir yani. Bu gitara Hendrix'ten Clapton'a kadar dokunmayan efsane kalmadı.
1965 yılı Fender için büyük bir kırılma. Leo, sağlık sorunları yüzünden şirketi CBS’e devretti. Gitarcılar arasındaki o bitmek bilmeyen "Pre-CBS" (yani 65 öncesi evladiyelik gitarlar) muhabbetinin sebebi de budur. Çünkü CBS gelince biraz daha kapitalist şirket anlayışıyla; "daha hızlı ve daha çok üretelim ama maliteti de azaltalım" moduna girildi ve o eski özen kalmadı.
85 yılında kendi çalışanları şirketi geri alana kadar bu böyle gitti, fender özlenen kalitesine biraz olsun döndü gibi oldu.
Özetle Fender; mütevazı bir radyo tamir dükkanından çıkmış bir ikon.