natylover

Benim Kontrolümde vs Benim kontrolümde değil

Geçenlerde 2-3 yıldır görüşmediğim eskiden çok yakın olduğum artık kalben çok uzak olduğum bi arkadaşımla karşılaştım. Metroya binecekken o beni görüp durdurdu naber falan tarzı. Neyse ayaküstü biraz konuştuk gözlerinin içine baka baka "Artık insanları sevmiyorum." dedim. İnsanlarla iletişim kurdukça kırılıyor insan, üzülüyor ve sürekli bir alanına müdahaleye maruz kalıyor. Bizim arkadaşlık anlayışımız normal değil, bunun aslında çok önceleri de farkındaydım ama enerjim ve tahammülüm vardı ki devam etti birçok arkadaşlığım ama artık gerçekten yok denecek kadar az. Ayrılırken görüşmek istersen ara gibi bi şey söyledi, hadi kendine iyi bak dedim sadece. Anlamıştır sanırım. Çünkü kimseye ne yapıyorum, ne ediyorum, nasıl yaşıyorum anlatmak istemiyorum. Ne onayınıza, ne yargılamalarınıza ne de kınamalarınıza ihtiyacım var. İnsan az insan çok huzur olduğunu anlıyor ama bunu anlayana kadar çok yollardan geçiyor. Bazı arkadaşlıklar hele o kadar toksik bir hale geliyor ki sana ne kadar zarar verdiğini çok uzun zaman sonra anlıyorsun. Eskiden kontrolümde değildi bazı durumlar fakat artık benim kontrolümde ve bu yüzden kimseye minnet etmiyorum ve artık zoraki görüşmelerde bile saat sayıyorum bitse de gitsem diye. Madem böyle hissediyorum, o zaman bunu kendime neden yapmalıyım? Şu anda hissiyatım bu yönde çünkü yaşadığım çok fazla olumsuz durumun bunda etkisi büyük sonrasında nasıl olur bilmiyorum ama halimden şikayetçi değilim.

Ben olsam sakin kalırım. 🧘 vs Panik olurum. 😱

Gecenin bir köründe Beşiktaş'ta dil kursundan çıktım Zincirlikuyu'da metrobüse bindim (İstanbul'da yaşıyorum anlaşılmıştır sanırım :)) ve oturdum da bu yüzden gömüldüm telefona yolculuk başladı. Bi ara kafamı kaldırdım hangi durakta olduğumu görmek için bir baktım Boğazköprüsü diyor - o zamanlar adı henüz 15 Temmuz Şehirler Köprüsü değildi -. O an şöyle oldum: "Hmmm.." sakince indim o durakta. Panik olmadım ama ürktüm biraz çok karanlıktı ve durakta tek başımaydım. Anlaşılacağı üzere yanlış istikamete binmiştim. Yanlışlıklar yapınca hiç panik olmuyorum. Ki bu anlattığım 12-13 yıl öncesiydi şimdi hiç olmuyorum. Hatasız kimse yok, o yüzden de hataları sakin karşılıyorum.

The Walking Dead zombisi vs World War Z zombisi

Ben çok severek izliyordum The Walking Dead (2010-2022) )ama bi yerden sonra artık katlanamadığımı fark ettim. Sonra kendime bunu neden yapıyorum ki? diye sorup 5 veya 6. sezonda bıraktım izlemeyi. Zaten sırf SJW tayfasını mutlu etmek için Rick ve Michonne ikilisini sevgili yaptıktan sonra dizi baya baya ilgimi kaybetmiştim. Çok güzel başladı ama bence yokuş aşağı gitti hep. Şimdi baktım toplamda 11 sezonmuş. Sonrasında Daryl karakteri çok sevildiği için The Walking Dead: Daryl Dixon çekildi 3 sezon (2023-2026). Bu diziyi hiç izlemedim. IMDB puanı 7.5/10. 40bin kişi tarafından oylanmış.

The Walking Dead 1.2 milyon insan tarafından oylanmış, puanı 8.1/10.

Ekstrem Sporlar vs Güvenli Sporlar

Öncelikle ben ekstrem spor olayını hiç anlamlı bulmuyorum. İnsanın kendisini bu kadar tehlikeye atması çok manasız geliyor fakat herkesin kendi yaşamı ve kendi tercihleri bu yüzden kimseye neden yapıyorsun, ne kadar anlamsız gibi cümleler de kurmam tabii ki de. Everest’in belirli yerlerinde hala ulaşılamamış en az 200 ceset olduğu biliniyor.

Free Solo belgesel tarzı filmde Alex Honnold’un nasıl hiçbir ekipman olmadan yaklaşık 4 saat boyunca tırmanışının hikayesini izleyebilirsiniz.
Nutty Putty Mağarasında hayatını kaybeden John Edward Jones’un hikayesi içinizi acıtabilir.

Ve son olarak 2021 yılında 14 Peaks belgeselini çeken Nims Dai olarak bilinen Nirmal Purja ve ekibi- toplamda 10 kişi - 30 Haziran 2026 tarihinde Pakistan’da çığ düşmesi sonucu hayatını kaybetti.

Bu örnekleri bi dolu arttırabiliriz tabii ki de. Bu tarz konular tartışılırken “Hepimiz bir gün ölmeyecek miyiz zaten?” gibi sorular her zaman durmadan soruluyor fakat sınırları zorlamak ne kadar doğru? Ya da sınırları zorlarken insan nerede durması gerektiğini bilmediğinde sonuç kaçınılmaz oluyor.

Hayatta herkesin keyif aldığı durumlar başka başka. Hayalleri ve tutkuları da başka, ne diyebilirim ki herkes keyif aldığı gibi yaşasın elbette ama tedbir almanın ötesinde zorlanacak sınırları iyi belirlemek lazım diye düşünüyorum.

Brothers vs Hayat mı Bu

Fenerbahçeli futbolcu Serkan Acar'ın oynadığı tek filmdir. Zeynep Değirmencioğlu ile bu filmde tanışıp, sonrasında evlenmişlerdir. Serkan Acar'ın kardeşi Sertan Acar şöyle anlatıyor: “Oyunculuğa 1971 yılında başladım. Başlangıcım da Türk filmi gibidir... Ayşecik yani Zeynep Değirmencioğlu, o zamanlar abimin (Serkan Acar) flörtüydü. Ses mecmuası en yakışıklı futbolcu yarışması yapmış ve abim de birinci olmuştu. Ondan sonra filmcilerin dikkatini çekti ve abime film teklifi geldi. Ardından Zeynep’in karşısında oynayacak kişi olarak Haydarpaşa’da bir deneme çekimi yaptı. Bu deneme çekiminde de Zeynep, abime âşık oluyor. Böylelikle flörtleri başladı. Sonrasında ben de Zeynep’le tanıştım." Sertan Acar'ın oyuncu olmadığı yakışıklı bir delikanlı olduğu için filmlerde oynatıldığı çok belli zaten. Pek mimik yapamayan dümdüz kameraya bana bi hali var genelde ama yine de o filmlerin tüm kusurlarına ve oyuncuların da tüm tecrübesizliğine rağmen hoş bir havası var. :)


Hayat mı Bu? filmine gelince de alışılmışın dışında bir senaryosu var. Bu yüzden olsa gerek 1973 yılında Altın Portakal ödülünü kazanmış filmdir.
Filmin kendisi gibi sonu da çok çarpıcıdır:
Çocuklara 6 yaşlarına kadar bakan kadın Nazlı Hanım: "Aylardır her gün buraya geliyorsunuz. Çok acı çekiyorsun anlıyorum. Eğer... Eğer size bir faydası olacaksa hangisinin oğlunuz olduğunu söyleyebilirim artık."
Anne: Hayır! Hayır sus! Yalvarırım, söyleme, söyleme, söyleme..."

Semra Sar harika bir oyuncu zaten, bu sahnede her izlediğimde dokunur kalbime, duygulandırır.

Ülkemizde Pembe Dizi furyasının estiği dönem 2000ler.
Muneca Brava yani Vahşi Güzel'i aşkla izlerdik :)

[🎥 Video]

Geçenlerde 2-3 yıldır görüşmediğim eskiden çok yakın olduğum artık kalben çok uzak olduğum bi arkadaşımla karşılaştım. Metroya binecekken o beni görüp durdurdu naber falan tarzı. Neyse ayaküstü biraz konuştuk gözlerinin içine baka baka "Artık insanları sevmiyorum." dedim. İnsanlarla iletişim kurdukça kırılıyor insan, üzülüyor ve sürekli bir alanına müdahaleye maruz kalıyor. Bizim arkadaşlık anlayışımız normal değil, bunun aslında çok önceleri de farkındaydım ama enerjim ve tahammülüm vardı ki devam etti birçok arkadaşlığım ama artık gerçekten yok denecek kadar az. Ayrılırken görüşmek istersen ara gibi bi şey söyledi, hadi kendine iyi bak dedim sadece. Anlamıştır sanırım. Çünkü kimseye ne yapıyorum, ne ediyorum, nasıl yaşıyorum anlatmak istemiyorum. Ne onayınıza, ne yargılamalarınıza ne de kınamalarınıza ihtiyacım var. İnsan az insan çok huzur olduğunu anlıyor ama bunu anlayana kadar çok yollardan geçiyor. Bazı arkadaşlıklar hele o kadar toksik bir hale geliyor ki sana ne kadar zarar verdiğini çok uzun zaman sonra anlıyorsun. Eskiden kontrolümde değildi bazı durumlar fakat artık benim kontrolümde ve bu yüzden kimseye minnet etmiyorum ve artık zoraki görüşmelerde bile saat sayıyorum bitse de gitsem diye. Madem böyle hissediyorum, o zaman bunu kendime neden yapmalıyım? Şu anda hissiyatım bu yönde çünkü yaşadığım çok fazla olumsuz durumun bunda etkisi büyük sonrasında nasıl olur bilmiyorum ama halimden şikayetçi değilim.

Dolgulu bir kenarsa (erimiş peynir, sosis vb) bal gibi de yenir 🤤​🤤​🤤​

Gecenin bir köründe Beşiktaş'ta dil kursundan çıktım Zincirlikuyu'da metrobüse bindim (İstanbul'da yaşıyorum anlaşılmıştır sanırım :)) ve oturdum da bu yüzden gömüldüm telefona yolculuk başladı. Bi ara kafamı kaldırdım hangi durakta olduğumu görmek için bir baktım Boğazköprüsü diyor - o zamanlar adı henüz 15 Temmuz Şehirler Köprüsü değildi -. O an şöyle oldum: "Hmmm.." sakince indim o durakta. Panik olmadım ama ürktüm biraz çok karanlıktı ve durakta tek başımaydım. Anlaşılacağı üzere yanlış istikamete binmiştim. Yanlışlıklar yapınca hiç panik olmuyorum. Ki bu anlattığım 12-13 yıl öncesiydi şimdi hiç olmuyorum. Hatasız kimse yok, o yüzden de hataları sakin karşılıyorum.

"Hiçbir şey belli etmeden darbeyi vurmak" şunu yapabilmeyi o kadar çok isterdim ki ama hiç engel olamıyorum kendime. Benim bunu gerçekten öğrenmem gerekiyor artık.