Dr jekyll: yardımsever, iyi ve zeki, saygın bir doktordur. Hyde duygusuz, vahşi, kötü hayatı olan yaşamını sarmış bir nefret biridir. Dr. Jekyll iyi ve kötü 2 kişiliğini de yaşatmak istiyor: İçimizde toplumun bilmediği saklı olan biz.
Toplum + kurallar + sabit fikirler
Jekyll + değişim inancı / başarısız.
Toplumun kısıtlamaları bi nevi özgürlüğümüze engel. Jekyll'ın bu yüzden özgür olmak istiyor. Jekyll’ın iyi kişiliği sadece toplumun görmek istediği tarafı, topluma kabul görmek için takındığı maskedir. Fakat o gerçekte içinde bir Hyde taşımaktadır. Jekyll gerçekte Hyde’ın ta kendisidir. Jekyll Hyde olmak istiyor çünkü iç dünyasında özgür değil, bir nevi hapiste. Hyde Jekyll’ın bir nevi özgürlüğünü de temsil ediyor.
Dr. Jekyll’in Hyde olmaya başladıktan sonra hayır işleriyle pek ilgisi kalıyor. İçindeki kötülük duygusu benliğini gitgide kaplıyor. Jekyll'ın içine düştüğü bu durumu, bu ikilemi, toplumun suçu olarak görüyor. Çünkü iyi tarafı, Jekyll toplumun istediği gibi bir insan. Kötü tarafını ise toplum sevmiyor, bu yüzden o da aslında kitabın sonunda babasının portresini parçalayarak toplumdan intikam alıyor. Topluma tepkisini böyle gösteriyor.
-Kötü kişilik = çirkinlik = Hyde'ın bu kadar çirkin olması aslında kötülüğü temsil etmesinden kaynaklanıyor.
Bu başlığı yeni görüyorum. Çok güzel eserler ve seçim yapmak çok zor. Konu bakımından birbirlerine benziyorlar. Değerlendirmeye çalışırsak, Dr.Jekyll ve Dorian Gray gerçekteki kötücül kimliğini gizlemeye çalışan karakterler. Biri bunu zekasını kullanıp yaptığı iksirle, diğeri de ruhunu şeytana satarak başarıyor. Dr, Mr.Hyde'a dönüştükten sonra içindeki tüm kötülüğü yaşayıp rahatladığını zannediyor. Dorian Gray de hep genç ve yakışıklı kalarak bunu başardığını zannediyor. Sonuca baktığımızda ikisinin de işleri istedikleri gibi gitmiyor ve ikisinin de sonu hüsranla sonuçlanıyor. Hangisinin hikayesi daha çarpıcı diye düşündüğümde Dr.Jekyll'ın hikayesi baskın geliyor. Çünkü Mr.Hyde fikri ilk başta çok cazip gelse de bu durum Dr.'u sonradan çok rahatsız etmeye başlıyor ve o gerçek bir pişmanlık yaşıyor. Dorian Gray ise zaten şeytanla anlaşma yapan bir adam. Onun son pişmanlığı beni çok etkilemiyor açıkçası ve başına gelenlerin az bile olduğunu düşünüyorum. Etme bulma dünyası işte.
Oscar Wilde'ın 1890 yılında Viktorya Dönemi hakkında kaleme aldığı Dorian Gray'in Portresi, Robert Louis Stevenson'ın Dr. Jekyll ve Bay Hyde'ın Tuhaf Vakası gibi ahlaki yozlaşmayı konu alan bir romandır. Bu iki eser, toplumsal baskının bir bireyi nasıl yok edebileceğini göstermeleri bakımından oldukça benzerdir. Dr. Henry Jekyll gibi Dorian Gray'in de sonunda onu yıkıma sürükleyen bir sırrı vardır. Her iki karakter de yaşadıkları toplum içinde varlıklarını sürdüremezler. Sonsuz özgürlük arzusuyla Jekyll, Edward Hyde'ı yaratır; ancak toplumsal baskılara karşı koyamaz ve toplum karşıtı kötü dürtülerine yenik düşmesi onun başarısızlığına ve nihayetinde yok oluşuna neden olur. Dorian Gray de Henry Jekyll ile aynı kaderi paylaşır. Sahnede yakışıklı yüzü işlediği tüm iğrenç eylemleri gizlerken, sahne arkasında portresi bütün bu günahların ve ahlaki çöküşün yükünü üstlenmeye başlar.
Kendi güzelliğine hayran kalan Dorian Gray, asla yaşlanmamayı diler: "Keşke hep genç kalacak olan ben olsaydım da yaşlanacak olan resim olsaydı! Bunun için—evet bunun için—her şeyimi verirdim! Evet, dünyada vermeyeceğim hiçbir şey yok! Bunun uğruna ruhumu bile verirdim!" Bu dileğinin gerçekleşmesiyle birlikte Dorian Gray, artık hiçbir sınır tanımadan yaşamaya başlar. Bedeni yaşlanıp çirkinleşeceğine, portresi zamanla adım adım yaşlanır, çirkinleşir ve korkunç bir hâl alır. Henry Jekyll'a benzer şekilde Dorian da hayatın tadını dilediği gibi çıkarır; ancak zamanla işlediği kötülükleri gizleyemez duruma gelir. İnsanlar onda alışılmadık bir şeyler olduğunu fark etmeye başlar. Bununla birlikte, Edward Hyde'a benzer biçimde Dorian, karanlık ruhunu insanlardan saklayabileceğini düşünür ve yaptıklarından dolayı hiçbir pişmanlık ya da suçluluk hissetmez. Ancak kendi vicdanından kaçmayı başaramaz. Bu iki karakter de her türlü kötü, yasa dışı, ahlak dışı ya da çirkin eylemi gerçekleştirme hakkına sahip olduklarına inanırlar.
Romanın sonlarına doğru Jekyll, Hyde'a dönüşümlerini artık kontrol edemez hâle gelir. Bu yüzden laboratuvarına/çalışma odasına kapanarak kendini toplumdan izole eder. Amacı hem başkalarına zarar vermemek hem de Hyde'ın ortaya çıkmasını engellemektir. Fakat durum hiç de Dr. Jekyll'ın düşündüğü gibi olmaz Hyde giderek daha sık ve istemsiz şekilde ortaya çıkmaya başlar ve Dr. Jekyll'ın iksiri tükenir ve yeni iksir hazırlayamaz. Hyde topluma o kadar öfkelidir ki Jekyll'ın babasının portesini parçalar. O portre bütün toplumu temsil etmektedir. Hyde gibi Dorian da bir portre parçalar ama bu portre toplumdan sakladığı kendi portesidir. Şeytanla yaptığı anlaşma sonucu yaptığı bütün kötülüklerin biriktiği, çirkin ve korkunç olandır. Onu parçaladığı an Dorian son derece çirkin bir şekilde hayatını kaybeder ve portesi de normale döner. Bu iki esere olan hayranlığımı kelimeler anlatmaya yetmez. Okumanızı ve izlemenizi kesinlikle tavsiye ederim.
"Ne hazin! Ben yaşlanıp çirkin ve iğrenç bir şey olacağım. Oysa bu portre hep genç kalacak. Yaşı şu haziran gününde sabitlenecek; bir gün bile yaşlanmayacak..." Dorian Gray.
"İkiyüzlülük içime işlemiş olsa da asla bir sahtekar değildim; her iki yüzüm de samimiydi." Dr. Jekyll.
İkisi arasında seçmek çok zor. O kadar ortada kaldım ki oylarken. İkisini de defalarca okumak bana keyif verir. İkisinin sonu da eşit derecede etkileyici ve bence ikisi de çok popüler.
Dorian şeytanla işbirliği yapıyor, Jekyll ise benim içimdeki kötülük de iyilik kadar gerçek diyerek bir iksirle o hale geliyor. Dr. Jekyll daha zeki bir karakter kesinlikle.
Dr. Jekyll istedi ki ben Jekyll halimle toplumun elit bir üyesi olarak devam edeyim hayatıma ama Hyde olarak da istediğim her haltı rahat rahat yiyebileyim. E öyle olmadı tabii. Okuyun, okuyun çok efsanedir.
Toplum + kurallar + sabit fikirler
Jekyll + değişim inancı / başarısız.
Toplumun kısıtlamaları bi nevi özgürlüğümüze engel. Jekyll'ın bu yüzden özgür olmak istiyor. Jekyll’ın iyi kişiliği sadece toplumun görmek istediği tarafı, topluma kabul görmek için takındığı maskedir. Fakat o gerçekte içinde bir Hyde taşımaktadır. Jekyll gerçekte Hyde’ın ta kendisidir. Jekyll Hyde olmak istiyor çünkü iç dünyasında özgür değil, bir nevi hapiste. Hyde Jekyll’ın bir nevi özgürlüğünü de temsil ediyor.
Dr. Jekyll’in Hyde olmaya başladıktan sonra hayır işleriyle pek ilgisi kalıyor. İçindeki kötülük duygusu benliğini gitgide kaplıyor. Jekyll'ın içine düştüğü bu durumu, bu ikilemi, toplumun suçu olarak görüyor. Çünkü iyi tarafı, Jekyll toplumun istediği gibi bir insan. Kötü tarafını ise toplum sevmiyor, bu yüzden o da aslında kitabın sonunda babasının portresini parçalayarak toplumdan intikam alıyor. Topluma tepkisini böyle gösteriyor.
-Kötü kişilik = çirkinlik = Hyde'ın bu kadar çirkin olması aslında kötülüğü temsil etmesinden kaynaklanıyor.
Kendi güzelliğine hayran kalan Dorian Gray, asla yaşlanmamayı diler: "Keşke hep genç kalacak olan ben olsaydım da yaşlanacak olan resim olsaydı! Bunun için—evet bunun için—her şeyimi verirdim! Evet, dünyada vermeyeceğim hiçbir şey yok! Bunun uğruna ruhumu bile verirdim!" Bu dileğinin gerçekleşmesiyle birlikte Dorian Gray, artık hiçbir sınır tanımadan yaşamaya başlar. Bedeni yaşlanıp çirkinleşeceğine, portresi zamanla adım adım yaşlanır, çirkinleşir ve korkunç bir hâl alır. Henry Jekyll'a benzer şekilde Dorian da hayatın tadını dilediği gibi çıkarır; ancak zamanla işlediği kötülükleri gizleyemez duruma gelir. İnsanlar onda alışılmadık bir şeyler olduğunu fark etmeye başlar. Bununla birlikte, Edward Hyde'a benzer biçimde Dorian, karanlık ruhunu insanlardan saklayabileceğini düşünür ve yaptıklarından dolayı hiçbir pişmanlık ya da suçluluk hissetmez. Ancak kendi vicdanından kaçmayı başaramaz. Bu iki karakter de her türlü kötü, yasa dışı, ahlak dışı ya da çirkin eylemi gerçekleştirme hakkına sahip olduklarına inanırlar.
Romanın sonlarına doğru Jekyll, Hyde'a dönüşümlerini artık kontrol edemez hâle gelir. Bu yüzden laboratuvarına/çalışma odasına kapanarak kendini toplumdan izole eder. Amacı hem başkalarına zarar vermemek hem de Hyde'ın ortaya çıkmasını engellemektir. Fakat durum hiç de Dr. Jekyll'ın düşündüğü gibi olmaz Hyde giderek daha sık ve istemsiz şekilde ortaya çıkmaya başlar ve Dr. Jekyll'ın iksiri tükenir ve yeni iksir hazırlayamaz. Hyde topluma o kadar öfkelidir ki Jekyll'ın babasının portesini parçalar. O portre bütün toplumu temsil etmektedir. Hyde gibi Dorian da bir portre parçalar ama bu portre toplumdan sakladığı kendi portesidir. Şeytanla yaptığı anlaşma sonucu yaptığı bütün kötülüklerin biriktiği, çirkin ve korkunç olandır. Onu parçaladığı an Dorian son derece çirkin bir şekilde hayatını kaybeder ve portesi de normale döner. Bu iki esere olan hayranlığımı kelimeler anlatmaya yetmez. Okumanızı ve izlemenizi kesinlikle tavsiye ederim.
"İkiyüzlülük içime işlemiş olsa da asla bir sahtekar değildim; her iki yüzüm de samimiydi." Dr. Jekyll.