Waiting for Godot varoluşçu bir oyundur ve hayatın anlamını sorular. Beckett’in waiting for Godot’u Vlademir ve Estragon adlı iki karakterin Godot adında kim olduğunu, hatta neden beklediklerini bile bilmedikleri birini beklemekle geçen zamanlarını anlatır. Bu iki karakter her gün aynı şeyi yaşar (circular plot) ve aralarında doğru düzgün bir iletişim yoktur. Dekor sadece ağaç yol ve taştan oluşmaktadır. Oyunda karakterlerin geçmişiyle alakalı her hangi bir bilgiye de sahip değiliz. Varoluş Existentialist Drama’nın sorguladığı şey eğer kesin bir bilgi, ahlak değerler ve gerçekler yoksa hayatın anlamı nedir, var olduğumuzu nasıl biliyoruz sorularıdır. Oyunun amacı insanları bireysel olarak hayatın anlamını sorgulamaya yöneltmektir, hayata anlam veren bizleriz ve eğer bunu yapmıyorsak hayat anlamsız ve rutinlerle doludur. Oyunda dramatic realism de oluduğu gibi exposition, conflicts ve complications, climax veya resolution yoktur. Oyunda biz yine dilin ne kadar önemli olduğunu görüyoruz çünkü dil olmadan diğer insanlarla iletişime geçemeyiz. Varlık dille önemlidir.
Gelmeyecek birini beklemek mi zor ya da değiştiremeyeceğin bir durumun düzelmesini beklemek mi? Karar vermek zor elbette. Ama sanırım en kötüsü kendini insanların gözünde bir böcek gibi hissetmek hem de sıradan değil, ölünce rahatlayacakları bir böcek.
İnsan hep bekler. Bazen olmayacak bir hayali bekler. Bazen olmayacağı birine dönüşmeyi bekler. Kim bilir olmayacak olan hayal veya hiçbir zaman dönüşemeyeceği kişi olmayı beklemektir onu hayatta tutan?
"Gidemeyiz."
"Neden?"
"Godot'yu bekliyoruz."
"Doğru."