Uykusuzluktan ölsem de o yemeği yerim bi kere. Sonra da yemekten hemen sonra uyunmaz diye bi 3-4 saat daha uyanık kalmak zorunda kalırım. Kendime niye yemek yedim diye kızarım ama ertesi gün yine aynısını yaparım :P
Bence uykusuzluk açlıktan daha beter. Açken midenin gurultusu ve baş ağrısı rahatsız ederken uykusuzsan sanki tüm organlar isyan ediyor ve uyuyuncaya kadar devam ediyor. Bi de bu durumda bir şeye odaklanmak çok zor oluyor. Erken yatıp uykuyu alarak erken kalkmak dünyanın en güzel nimetlerinden biri.
H.sonu bitince pazar gecesi uyku tutmamasından dolayı sağıma soluma dönmekten stres olup daha da uyuyamayınca mecburen işe uykusuz gidiyorum. Bütün gün şunu diyorum kendi kendime: "Nasılsa şu anda uykusuz ve yorgunum. Gece yattığım yeri beğenirim, uykumu alırım." Ne gezer, yine uykusuzluk hep uykusuzluk. Mecbur kalmasam hiç uyumayacam galiba :P
Açlık da benim için öyle. Yaşamak için mecbur yiyorum. Evet uykusuz ve yemeksiz olmaz ama ben onlarla da olamıyorum.
Çok sakar bi insanım zaten maalesef. Hiç az telaşlıyım o da sakarlık yapmama neden oluyor ama uykusuzken duble sakarım. Elimi ayağımı nereye koyacağımı bilemiyorum resmen. Hayatta her şey dengeli olmalı bir şey az ya da çok olunca hep sıkıntı.
Çocukken bütün gün sokakta koşturup arkadaşlarımla oyun oynadıktan sonra akşam ezanında eve çağrıldığımda yemek hazır olduğu için hemen sofraya otururdum. İştahla yemeğimi yedikten sonra doyduğumu gören babam: "Kendine geldin mi? Dünya var mıymış?" diye sorardı. Başımı sallayıp mutlulukla odama gidip bu sefer oyuncaklarımla oynamaya devam ederdim. Şimdi de bütün gün çalıştıktan sonra yemek yerken oh be dünya varmış diyorum. Bir süre aç kalıp sonra karnım doyunca cidden kendime geliyorum. Açlık çok büyük bir imtihan. Allah kimseyi bununla sınamasın.
Açlık da benim için öyle. Yaşamak için mecbur yiyorum. Evet uykusuz ve yemeksiz olmaz ama ben onlarla da olamıyorum.