İşe geç kalmaktan gerçekten korkuyorum çünkü kendimi o duruma maruz bırakma durumundan nefret ediyorum. Ya sabah alarm çalmazsa, ya ters giderse bir şeyler diye de hep düşünürüm. O yüzden birçok şeyi akşamdan mutlaka hazırlarım giyeceğim çoraba kadar çünkü bazen o bile ciddi zaman kaybetmeme neden oluyor. Cüzdan veya telefon kaybetmek, çaldırmak korkunç şeyler. Artık her şey cüzdanımızın, telefonumuzun içinde. Kredi kartları, kimlik kartı yanı sıra telefonda banka hesapları, fotoğraflar ve numaralar. Hiç kimse böyle şeyler yaşamasın.
Bir yerlere geç kalmayı hiç sevmem, zaman zaman yaşadım hiç güzel hisler değil. Zaten uçak, otobüs vb berbat hissettiriyor. Bir iki kere uçağa bir kere de otobüse geç kalmıştım. İkisi de berbat duygulardı. Neyse ki son anda yakalamıştım hep. Kendimi şanslı değil aksine bu duruma düşürdüğüm için korkunç hissetmiştim.
Çok değer verdiğim insanların güvenini kaybetmek veya yanlış anlaşılmak hiç istemem. Dikkatli davrandığımı düşünüyorum ama insanız ve bazen istemediğim şekillerde davranabiliriz. O zaman da hep kendimi yiyorum neden böyle davrandım, neden böyle dedim diye. Onlar unutsalar bile benim içinde hep bir yerlerde kalıyor.
Emanet çok büyük sorumluluk ve gerçekten “Nereye koydum?” diye kendine sorduğun o an da biraz dehşetli olabiliyor. Kısa süreli bir panik ardından bir oh çekebiliyorsanız ne ala :) Not: bunu da yaşadım :D O yüzden sesli sesli konuşurum kendimle. Bak buraya koydun, burada duruyor şu zaman teslim edeceksin diye. :)
Zaman yetmiyor hissi zaman zaman geliyor ve üzüyor ama bazı şeyler elimizde değil çok fazla takılmadan keyfini çıkarmak lazım sahip olduğumuz zamanının.
Son olarak hayatım boyunca alanıma müdahale ve ısrardan muzdarip oldum artık olabildiğince engel olmaya çalışıyorum bu bana insan kaybetmek veya onların benden uzaklaşmasına neden olacaksa da olsun çünkü benim artık bu tarz konulara ayıracak ne tahammülüm var ne zamanım ne de sabrım
Bir yerlere geç kalmayı hiç sevmem, zaman zaman yaşadım hiç güzel hisler değil. Zaten uçak, otobüs vb berbat hissettiriyor. Bir iki kere uçağa bir kere de otobüse geç kalmıştım. İkisi de berbat duygulardı. Neyse ki son anda yakalamıştım hep. Kendimi şanslı değil aksine bu duruma düşürdüğüm için korkunç hissetmiştim.
Çok değer verdiğim insanların güvenini kaybetmek veya yanlış anlaşılmak hiç istemem. Dikkatli davrandığımı düşünüyorum ama insanız ve bazen istemediğim şekillerde davranabiliriz. O zaman da hep kendimi yiyorum neden böyle davrandım, neden böyle dedim diye. Onlar unutsalar bile benim içinde hep bir yerlerde kalıyor.
Emanet çok büyük sorumluluk ve gerçekten “Nereye koydum?” diye kendine sorduğun o an da biraz dehşetli olabiliyor. Kısa süreli bir panik ardından bir oh çekebiliyorsanız ne ala :) Not: bunu da yaşadım :D O yüzden sesli sesli konuşurum kendimle. Bak buraya koydun, burada duruyor şu zaman teslim edeceksin diye. :)
Zaman yetmiyor hissi zaman zaman geliyor ve üzüyor ama bazı şeyler elimizde değil çok fazla takılmadan keyfini çıkarmak lazım sahip olduğumuz zamanının.
Son olarak hayatım boyunca alanıma müdahale ve ısrardan muzdarip oldum artık olabildiğince engel olmaya çalışıyorum bu bana insan kaybetmek veya onların benden uzaklaşmasına neden olacaksa da olsun çünkü benim artık bu tarz konulara ayıracak ne tahammülüm var ne zamanım ne de sabrım