İnsan kendine izin verme konusunda bazen gerçekten çok cimri davranıyor. Kendinize daha çok alan açıp, haksızlıklar etmemeniz lazım. İnsanları memnun etmeye ve mutlu etmeye adanmış bir hayat zamanla sizi tüketir. Dengeli olmak ise tabii ki en güzel. Ne paspas olmak ister insan ne de önüne gelen, ezen bir buldozer. O zaman ne yapmak lazım? Sınırları iyi belirlemek lazım. Bizim insanımız birçok konuda çok ısrarcıdır. Bir tabak daha yemek ye, biraz daha otur, biraz daha bana vaktini ayır. İşte bu noktada ne vicdan yapmalısınız ne de tahammül sınırlarınızın zorlanmasına izin vermelisiniz. Bugün yapabileceğim bu kadar diyebilmek gerçekten çok önemli.
Başkalarının değil sizin değerleriniz önemli bu yüzden aldığınız kararlar birilerini üzecek olsa da ne istediğiniz ve neye inandığınıza göre kararlar vermeniz gerekir. Söylemesi kolay biliyorum ama hayatınızın kontrolünü başkalarına bırakırsanız kendi hayatınızı başkalarına göre yaşamak zorunda kalırsınız. Şu anda bile öyle olabilir ama hiçbir şey için geç değil. Giden zamana üzülmek yerine var olan zamanınızı kurtarın. Hatalar yapmaktan da korkmayın, kimse mükemmel değil ve hatalar da insanın doğasında olan şeyler.
Eskiden herkesi memnun etmeye, herkesle iyi geçinmeye çalışırdım. Ama öyle bir dünyanın olmadığını acı bir şekilde yıllar içinde öğrendim.
Eskiden kendi kararlarım yerine başkalarının kararları değerliydi. Ben fikrimi söylemekten bile çekinen bir insandım. Bir buluşmaya mı gidilecek karşı taraf ne zaman ve saat kaçta isterse hep hazırdım. Kendime sormazdım ben uygun muyum o zaman diye. Bunun da çok yanlış olduğunu artık biliyorum.
Anne-babamın ayrılığının ve annemin hastalığının hep benim yüzünden olduğunu zannedip kendimi sevmez ve kendime değer vermezdim. Birisi beni övmeye kalktı mı kendimi bir güzel gömerdim. Kendimle hiç barışık değil, hep kavgalıydım. Suçlu bendim ve bu hayatta hiçbir şeye hakkım yok zannederdim. Çok şükür ki bunun da üstünden zor da olsa geldim. Bazen halen o suçluluk psikolojisi karşıma çıksa da eskisi gibi kendime yüklenmiyorum artık.
Sevmediğim yerler ve insanlardan çabuk uzaklaşabiliyorum. Zaten bulunmaz hint kumaşı değilim, bunun kimsenin de umrunda olduğunu sanmıyorum.
Çocuklukta devreler tamamen yanınca onların toparlanması çok zamanımı aldı. Hala daha tam düzelmese de kendime daha çok izin veriyor ve kendimi özgür hissetmeye çalışıyorum. Çünkü çok yorulmuşum ve kendimi aşırı hırpalamışım. Artık akışına bırakıp olacaksa olur, olmuyorsa da hayırsızmış diyerek olaylara bakmaya çalışıyorum. Hiçbir konuda aceleci ve ısrarcı davranmamaya çalışıyorum. Kısacası daha çok akıllanıyor ve hayatı daha iyi anlıyorum. Olmuyorsa zorlama, bırak dağınık kalsın toplama. Her şeye ve herkese yetişemezsin, canını sıkma. Oluruna bırak ve kendini rahatlat. İşte kendime bunları söylüyorum artık. Akıllan kafasız akıllan diyorum, sadece bir tane hayatın var bu dünyada. Onun da yarısını heba ettin, varsa eğer diğer yarısını da çöpe atma.
Bi arkadaşına canını sıkan bir durumdan bahsediyorsun o canını sıkan durumu konuşmak yerine hayatta başka sıkıntılar var, benim de canımı sıkan şeyler var bahsediyor muyum gibi bir cevap alıyorsun. Canın daha da sıkılıyor. Kendine konuşmama iznini ver. Boşver gitsin, bazı şeyler konuşulmaması daha iyi. Çözülmüyor üstüne daha da kötü oluyor. Bu gece canımın sıkışmasına izin verdim ama yemin ederim sabah umurumda bile olmayacak ve isterse sonsuza kadar konuşmasın kendisi bilir. Bir şeyleri küçümseyerek, önemsiz meseleymiş gibi göstererek iletişim kurulmaz. Karşınızdaki kişi bunu bilmiyorsa siz öğretemezsiniz. Ya kabullenip konuşmayacaksınız ya da konuşsanız da hiçbir şeyin değişmeyeceğine hazırlıklı olacaksınız.
İyi gelmeyen yerlerden kaçmayı boş verin yanından bile geçmeyin. Aynısı insanlar için de geçerli. Eğer size iyi gelmiyorlarsa hiç zorlamayın, kaçın gitsin.
Başkalarının değil sizin değerleriniz önemli bu yüzden aldığınız kararlar birilerini üzecek olsa da ne istediğiniz ve neye inandığınıza göre kararlar vermeniz gerekir. Söylemesi kolay biliyorum ama hayatınızın kontrolünü başkalarına bırakırsanız kendi hayatınızı başkalarına göre yaşamak zorunda kalırsınız. Şu anda bile öyle olabilir ama hiçbir şey için geç değil. Giden zamana üzülmek yerine var olan zamanınızı kurtarın. Hatalar yapmaktan da korkmayın, kimse mükemmel değil ve hatalar da insanın doğasında olan şeyler.
Eskiden kendi kararlarım yerine başkalarının kararları değerliydi. Ben fikrimi söylemekten bile çekinen bir insandım. Bir buluşmaya mı gidilecek karşı taraf ne zaman ve saat kaçta isterse hep hazırdım. Kendime sormazdım ben uygun muyum o zaman diye. Bunun da çok yanlış olduğunu artık biliyorum.
Anne-babamın ayrılığının ve annemin hastalığının hep benim yüzünden olduğunu zannedip kendimi sevmez ve kendime değer vermezdim. Birisi beni övmeye kalktı mı kendimi bir güzel gömerdim. Kendimle hiç barışık değil, hep kavgalıydım. Suçlu bendim ve bu hayatta hiçbir şeye hakkım yok zannederdim. Çok şükür ki bunun da üstünden zor da olsa geldim. Bazen halen o suçluluk psikolojisi karşıma çıksa da eskisi gibi kendime yüklenmiyorum artık.
Sevmediğim yerler ve insanlardan çabuk uzaklaşabiliyorum. Zaten bulunmaz hint kumaşı değilim, bunun kimsenin de umrunda olduğunu sanmıyorum.
Çocuklukta devreler tamamen yanınca onların toparlanması çok zamanımı aldı. Hala daha tam düzelmese de kendime daha çok izin veriyor ve kendimi özgür hissetmeye çalışıyorum. Çünkü çok yorulmuşum ve kendimi aşırı hırpalamışım. Artık akışına bırakıp olacaksa olur, olmuyorsa da hayırsızmış diyerek olaylara bakmaya çalışıyorum. Hiçbir konuda aceleci ve ısrarcı davranmamaya çalışıyorum. Kısacası daha çok akıllanıyor ve hayatı daha iyi anlıyorum. Olmuyorsa zorlama, bırak dağınık kalsın toplama. Her şeye ve herkese yetişemezsin, canını sıkma. Oluruna bırak ve kendini rahatlat. İşte kendime bunları söylüyorum artık. Akıllan kafasız akıllan diyorum, sadece bir tane hayatın var bu dünyada. Onun da yarısını heba ettin, varsa eğer diğer yarısını da çöpe atma.