Çok geç oldu ama insanların hoşuna gitmese de kendi sınırlarımı belirledim ve korumakta kararlıyım. Bence benim canım bu zamana kadar yeteri kadar sıkıldı insanlar yüzünden. Bir yerlere gitmeyi hiçbir zaman o kadar çok istememişimdir. Fakat arkadaşlık ilişkilerimde bu yüzden sıkıntılar yaşadım. "Ona merhaba dedin, bana neden selam vermedin?" tribi yemek çok sağlıklı bir durum değil. Fakat buna zamanında ben izin veriyordum artık vermiyorum. İstemeyen de gidebilir çünkü bazı şeyler çok yetti bana. "Sen ne biçim insansın, bizimle vakit geçirmek istemiyorsun?" gibi cümleler de duydum. Ben şu anda kendi içime çok döndüğüm bir zamanı yaşıyorum bunun için de kimseden özür dileyemeyeceğim. Kimseyle görüşmek için özel bir çaba harcamıyorum evet bunun için yormuyorum artık kendimi çünkü zamanında çok tükettim ve çaba harcama düşüncesi bile üzgünüm tüylerimi diken diken ediyor. Bu beni kötü bir arkadaş ediyorsa bu aralar öyleyim o zaman. Ya da belki bundan sonra hep böyleyim.
angelica :
Geçen zamana hiçbir şey yapamıyor insan ama geleceği nasıl yaşayacağımız kısmen elimizde. En azından insan ilişkileri ile alakalı olan kısmı. Az muhabbet kesinlikle en güzeli.
İnsanların kötü davranışlarını, tercihlerini, art niyetli fikirlerini kontrol edebilmemiz mümkün değil. O yüzden bize zarar verebilecek insanlardan ve ortamlardan kaçabilmemiz bizim kontrolümüzde. Bazen sevgi de bir yere kadar. Ne kadar seversek sevelim, o tür insan ve ortamlardan uzak durmamız gerektiğini düşünüyorum.
Mesela arkadaş ortamında sırf hava atmak için sigaraya başlayan gençler var. Koah olduğunda o arkadaş grubun senin yanında duracak mı? O havan, sağlığınla beraber içtiğin sigara gibi toz duman olmayacak mı? Onların arasına katılayım derken kendinden taviz vermiş olmayacak mısın? Sigaraya başlayan her gencin kendine sorması gereken sorular bunlar bence. Bir gruba dahil olmak için yaptığımız fedakarlıklar tamamen elimizde. Bu fedakarlıkları hak eden insanlara yapmak da öyle.
Geçenlerde 2-3 yıldır görüşmediğim eskiden çok yakın olduğum artık kalben çok uzak olduğum bi arkadaşımla karşılaştım. Metroya binecekken o beni görüp durdurdu naber falan tarzı. Neyse ayaküstü biraz konuştuk gözlerinin içine baka baka "Artık insanları sevmiyorum." dedim. İnsanlarla iletişim kurdukça kırılıyor insan, üzülüyor ve sürekli bir alanına müdahaleye maruz kalıyor. Bizim arkadaşlık anlayışımız normal değil, bunun aslında çok önceleri de farkındaydım ama enerjim ve tahammülüm vardı ki devam etti birçok arkadaşlığım ama artık gerçekten yok denecek kadar az. Ayrılırken görüşmek istersen ara gibi bi şey söyledi, hadi kendine iyi bak dedim sadece. Anlamıştır sanırım. Çünkü kimseye ne yapıyorum, ne ediyorum, nasıl yaşıyorum anlatmak istemiyorum. Ne onayınıza, ne yargılamalarınıza ne de kınamalarınıza ihtiyacım var. İnsan az insan çok huzur olduğunu anlıyor ama bunu anlayana kadar çok yollardan geçiyor. Bazı arkadaşlıklar hele o kadar toksik bir hale geliyor ki sana ne kadar zarar verdiğini çok uzun zaman sonra anlıyorsun. Eskiden kontrolümde değildi bazı durumlar fakat artık benim kontrolümde ve bu yüzden kimseye minnet etmiyorum ve artık zoraki görüşmelerde bile saat sayıyorum bitse de gitsem diye. Madem böyle hissediyorum, o zaman bunu kendime neden yapmalıyım? Şu anda hissiyatım bu yönde çünkü yaşadığım çok fazla olumsuz durumun bunda etkisi büyük sonrasında nasıl olur bilmiyorum ama halimden şikayetçi değilim.
İnsan kendisine gereğinden fazla yük yüklemeye nedense çok meyilli. Her şeyi kontrol ettim demeyiz ve her şey bizim kontrolümüzde olamaz. Kendimizi tüketmemek için farkına varmamız gereken çok şey var.
Mesela arkadaş ortamında sırf hava atmak için sigaraya başlayan gençler var. Koah olduğunda o arkadaş grubun senin yanında duracak mı? O havan, sağlığınla beraber içtiğin sigara gibi toz duman olmayacak mı? Onların arasına katılayım derken kendinden taviz vermiş olmayacak mısın? Sigaraya başlayan her gencin kendine sorması gereken sorular bunlar bence. Bir gruba dahil olmak için yaptığımız fedakarlıklar tamamen elimizde. Bu fedakarlıkları hak eden insanlara yapmak da öyle.