İnsan istemese de hayatındaki pek çok kimseden vazgeçmek zorunda kalabiliyor. Çok güvendiğin birinin yalanını ya da yapmacıklığını yakaladığımda artık eskisi gibi olamıyorum o kişiye karşı. Dürüstlük benim için çok önemli. Aynı şekilde değer verdiğim insanların bana hiç değer vermediğini ve aslında beni değil de kendilerini daha çok sevdiklerini anladığımda yaşadığım hayal kırıklığını anlatamam. İster istemez soğuyor ve mesafe koyuyorum araya. "Ben insanın diğer yüzünü görünce ilkini hatırlamam." demiş Paul Auster. Ben de aynen böyle hissediyorum tam olarak.
"Ben bilirim sen ne bilirsin" tavrıyla bana tepeden bakanların seviyesine hele hiç ulaşamadım. Onlar tepede kalmaya devam edebilirler. Yaklaşmak bile istemem onlara.
Haklı olduğum bir konuda kendimi ya da başkasını savunmak bazen zor gelse de haksızlığa tahammül edemediğim için canla başla hakkımı savunmaktan kaçınmıyorum çünkü biliyorum ki bugün sustuğumda yarın daha çok başım ağrıyacak ve daha çok ezileceğim.
Bazı insanların sadece işi düşünce aramasından da o kadar rahatsızım ki sevmiyorsanız aramayın da yardım da istemeyin. Evet, yardım etmek çok güzel bir duygu ama o yapmacıklık beni o kadar geriyor ki hiçbir şekilde muhatap olmak istemiyorum iyilik için bile olsa.
Eskiden çok kinciydim ve bana yapılan kötülüğün aynısını karşı tarafa yapmak isterdim. Zamanla bunun çocukluk olduğunu anladım. Kötü insanları kötülükleriyle baş başa bırakmayı öğrendim. Nasılsa hayat onlara günü geldiğinde gereken dersi veriyor ve senin hiçbir şey yapmana gerek kalmıyor. Bunun rahatlığı içindeyim artık çünkü bunu çok tecrübe ettim.
Eskiden herkesle iyi geçinmeye, herkesin sevdiği kişi olmaya gayret gösterirdim. Zamanla anladım ki bu sadece bir ütopya imiş. Darbe yiye yiye artık kimse beni sevmese de olur diyorum ne yazık ki. Zamanında gözyaşımı bile hak etmeyen insanlara ne kadar çok ağladım ve üzüldüm. Bundan da vazgeçtim artık. Kısacası az ama öz insan olsun hayatımda. Onlarla korkmadan, rahatça güleyim eğleneyim ve en önemlisi onlara güvenebileyim. Kalabalıklarda boğulacağıma, tenha ama güvenli sularda yüzmeyi tercih ediyorum.
İnsanlara kendini sevdirmeye çalışmaktan zaten istemesen de vazgeçiyorsan bi zamandan sonra. Hayatınızda iki hadi bilemedin 3 tane dostun varsa senden şanslısı yoktur. Bu konuda ben biraz şanslıyım herhalde en az 6 ismi gözüm kapalı sayarım. Onlara bir şey söylediğimde söylediğimi bile unutup ya neden söyledim ki şimdi bunu diye düşünmeden kafamı yastığa rahat koyduğum insanlar, iyi ki varlar. Şu yaşından sonra başka hiç kimse beni sevmese neden diye sorgulamam, olmaması daha mutlu eder hatta :D
Yazıma rahmetli İlber Hocamızın sözleri ile veda edeyim:
"Tanış olursun, arkadaş olursun ama dost kolay bulunmuyor. Dost dediğin, beraber güldüğün, beraber üzüldüğün insandır. İnsan ancak dostlarıyla ayakta kalır. Dostunuz yoksa bedbaht bir insansınız demektir. İnsan kardeşine karşı nasıl sorumluysa, zor zamanda dostuna karşı da öyle sorumludur. İnsanın insana sahip çıkmasından daha kıymetli şey az bulunur."
"Ben bilirim sen ne bilirsin" tavrıyla bana tepeden bakanların seviyesine hele hiç ulaşamadım. Onlar tepede kalmaya devam edebilirler. Yaklaşmak bile istemem onlara.
Haklı olduğum bir konuda kendimi ya da başkasını savunmak bazen zor gelse de haksızlığa tahammül edemediğim için canla başla hakkımı savunmaktan kaçınmıyorum çünkü biliyorum ki bugün sustuğumda yarın daha çok başım ağrıyacak ve daha çok ezileceğim.
Bazı insanların sadece işi düşünce aramasından da o kadar rahatsızım ki sevmiyorsanız aramayın da yardım da istemeyin. Evet, yardım etmek çok güzel bir duygu ama o yapmacıklık beni o kadar geriyor ki hiçbir şekilde muhatap olmak istemiyorum iyilik için bile olsa.
Eskiden çok kinciydim ve bana yapılan kötülüğün aynısını karşı tarafa yapmak isterdim. Zamanla bunun çocukluk olduğunu anladım. Kötü insanları kötülükleriyle baş başa bırakmayı öğrendim. Nasılsa hayat onlara günü geldiğinde gereken dersi veriyor ve senin hiçbir şey yapmana gerek kalmıyor. Bunun rahatlığı içindeyim artık çünkü bunu çok tecrübe ettim.
Eskiden herkesle iyi geçinmeye, herkesin sevdiği kişi olmaya gayret gösterirdim. Zamanla anladım ki bu sadece bir ütopya imiş. Darbe yiye yiye artık kimse beni sevmese de olur diyorum ne yazık ki. Zamanında gözyaşımı bile hak etmeyen insanlara ne kadar çok ağladım ve üzüldüm. Bundan da vazgeçtim artık. Kısacası az ama öz insan olsun hayatımda. Onlarla korkmadan, rahatça güleyim eğleneyim ve en önemlisi onlara güvenebileyim. Kalabalıklarda boğulacağıma, tenha ama güvenli sularda yüzmeyi tercih ediyorum.
Yazıma rahmetli İlber Hocamızın sözleri ile veda edeyim:
"Tanış olursun, arkadaş olursun ama dost kolay bulunmuyor. Dost dediğin, beraber güldüğün, beraber üzüldüğün insandır. İnsan ancak dostlarıyla ayakta kalır. Dostunuz yoksa bedbaht bir insansınız demektir. İnsan kardeşine karşı nasıl sorumluysa, zor zamanda dostuna karşı da öyle sorumludur. İnsanın insana sahip çıkmasından daha kıymetli şey az bulunur."