Kışın her sabah daha güneş doğmadan uyanmak zorundayım. Karanlıkta yollara düşünüyorum, 1 saat yol gitmemek rağmen yolun sonunda hava yeni yeni aydınlanıyor. Nasıl tat kaçıran bir durum olduğunu anlatamam ve bu saatleri sabit tutma inadını da anlamıyorum. Nasıl mutsuz eden ve motivasyon düşüren bi durum olduğunu yıllardır bağıra bağıra söylüyoruz fakat hiçbir işe yaramıyor. Sabahın çok köründe uyandığım için alarm ile uyanıyor olmak da son derece tat kaçırıcı. Her sabah mutsuz uyanıyorum maalesef. Özellikle de dediğim gibi kışın. :( Tatilin bittiğini fark etmek üzücü ama ne bitmiyor ki o da bitmesin. Evden çıktığımda fişi çektim mi, ocağı kapattım mı, cam açık mı kaldı yaşamamak için tek tek kontrol ediyorum. Olur da yapmadıysam eve dönene kadar ara ara aklıma gelip son derece huzursuz eder.
Faturalar zaten hep beklediğimden yüksek geliyor artık alıştığım için hiç önemsemiyorum gerçekten. Uykunun en tatlı yerinde, şöyle derin uykuya doğru yolculuğa çıkmışsınız ve gece oniki, iki falan bu arada ve uyandırılıyorsunuz çünkü neden dünya onların etrafında dönüyor ve ne kadar gürültülü olduklarının zerre farkında değiller. Ben eskisi kadar iyi bi insan değilim sanırım. Aman herkes mutlu, huzurlu olsun kafasında değilim tamam olsunlar da benim huzurumu kaçırmadan! İşte o an bi araba gelip onları biçse, gerçekten ne oldu diye camdan bakmadan “oh, be!” diyip uykuma döneceğim. O kadar öfkeleniyorum… Bırak aman yapsınlar 5dk sonra susarlar ne olsa diyemiyorum.
Sigara küllüğü gibi dolaşan insanlardan nefret ediyorum, yani kalbimi görmeseniz onlara karşı nasıl kapkara olduğunu da görürdünüz. İçiyorsun tamam ama beni o pis kokuna neden maruz bırakıyorsun? Ter kokanlar doğal bayıltma ilacı gibiler zaten. Nası rahatsız olmadıklarını anlamak çok zor.
Sinirliyim ve mutsuzum ama karşımdaki insan gülüyor. Yani ne desem bilmiyorum. Yok oluyor o an benim için zaten. Bir şeyler kopup gidiyor.
Hayatta tat kaçıran çok şey var. Olumsuzluklara takılma yaşamana bak olayı saygısız ve umursamaz insanlarla dolu bir hayat sürerken çok zor. İnsanımız kendini eğitmeyi ve evcilleştirmeyi gerçekten bilmiyor. Vahşi doğada yaşıyoruz gibiyiz sanki…
Faturalar zaten hep beklediğimden yüksek geliyor artık alıştığım için hiç önemsemiyorum gerçekten. Uykunun en tatlı yerinde, şöyle derin uykuya doğru yolculuğa çıkmışsınız ve gece oniki, iki falan bu arada ve uyandırılıyorsunuz çünkü neden dünya onların etrafında dönüyor ve ne kadar gürültülü olduklarının zerre farkında değiller. Ben eskisi kadar iyi bi insan değilim sanırım. Aman herkes mutlu, huzurlu olsun kafasında değilim tamam olsunlar da benim huzurumu kaçırmadan! İşte o an bi araba gelip onları biçse, gerçekten ne oldu diye camdan bakmadan “oh, be!” diyip uykuma döneceğim. O kadar öfkeleniyorum… Bırak aman yapsınlar 5dk sonra susarlar ne olsa diyemiyorum.
Sigara küllüğü gibi dolaşan insanlardan nefret ediyorum, yani kalbimi görmeseniz onlara karşı nasıl kapkara olduğunu da görürdünüz. İçiyorsun tamam ama beni o pis kokuna neden maruz bırakıyorsun? Ter kokanlar doğal bayıltma ilacı gibiler zaten. Nası rahatsız olmadıklarını anlamak çok zor.
Sinirliyim ve mutsuzum ama karşımdaki insan gülüyor. Yani ne desem bilmiyorum. Yok oluyor o an benim için zaten. Bir şeyler kopup gidiyor.
Hayatta tat kaçıran çok şey var. Olumsuzluklara takılma yaşamana bak olayı saygısız ve umursamaz insanlarla dolu bir hayat sürerken çok zor. İnsanımız kendini eğitmeyi ve evcilleştirmeyi gerçekten bilmiyor. Vahşi doğada yaşıyoruz gibiyiz sanki…