Çocukluğumdan beri evden çıkmayı pek sevemedim. Bu yüzden beni evine çağıran bir arkadaşım var diyelim ya da dışarıda bulaşağız arkadaşlarla ve bir işleri çıktı iptal oldu plan. Hatta hazırlanmışım neredeyse evden çıkmak üzereyim. Sinirleniyor muyum? Tam tersi keyifle ev kıyafetlerime dönüp ev keyfi yapıyorum. Arkadaşlarımı gördüğüm zaman da mutlu oluyorum çünkü biliyorum bana değer veriyorlar ve benimle zaman geçirmek istiyorlar fakat benim uzun bi süre daha kendimle kalmam gerekiyor sanırım çünkü belki de böyle hissetmek normal değildir, bilemiyorum. Negatif insanlar ve hoşlanmadığım insanlarla aynı ortamda olmak zaten tam bir işkence benim için. Saatleri falan değil inanın dakikaları sayıyorum bitsin diye.
Sevmediğim bir kitabı çok nadir de olsa yarım bırakıyorum ama bu durum bir türlü hoşuma gitmiyor maalesef. Elbet bir gün okumaya devam ederim diye zihnimi meşgul ediyor.
Stoğu biten ürüne moralim bozulmuyor desem yalan olur. Çantamda bir şeyler aramak gerçekten sinir katsayımı tavan yaptırıyor.
Sizin rahatsız edici bulduğunuz veya hiç sorun değil insanlık hali işte diye karşıladığınız durumlar neler? Paylaşın şenlensin buralar :)
Bunlara ilave yapmak isterim. Toplum içinde burnunu karıştıran ve vücudunda ellenmemesi gereken yerleri elleyen insanlara gıcık oluyorum. İnsanlık hali değildir bu. Elindeki çöpü veya sigarasını ulu orta yerlere veya denize atanlara da gıcığım. Bu da insanlık hali değildir. Sokak ortasında bağırarak konuşanlara ve müziği son ses açanlara da sinir olurum. Bu da aynı şekilde. Köpeğini gezdirirken köpeğin dışkısını oraya buraya yaptıran herkese gıcığım. Kısacası toplum içinde insanları rahatsız edecek görüntü, kirlilik ve gürültüden rahatsız olurum. Ben nasıl dikkat etmeye çalışıyorsam herkesten de bunu beklerim ama olmuyor tabi. Yine her türlü gürültü, kirlilik ve görüntüye maruz kalmaya devam.
28.07.2026 - 23:56
[+] Cevaplar (2)
Fiona :
Sigara dumanına maruz kalmak gerçekten çok rahatsız edici bir durum.
+Cimbomino :
Fiona hem kokusunu hem görüntüsünü midem kaldırmıyor. Yerlerde izmarit görünce bana geliyorlar.
Sevmediğim bir kitabı çok nadir de olsa yarım bırakıyorum ama bu durum bir türlü hoşuma gitmiyor maalesef. Elbet bir gün okumaya devam ederim diye zihnimi meşgul ediyor.
Stoğu biten ürüne moralim bozulmuyor desem yalan olur. Çantamda bir şeyler aramak gerçekten sinir katsayımı tavan yaptırıyor.
Sizin rahatsız edici bulduğunuz veya hiç sorun değil insanlık hali işte diye karşıladığınız durumlar neler? Paylaşın şenlensin buralar :)