Bu konuya değinmeden önce aslında Platon’un Mağara Alegorisi teorisini bilmemiz gerekiyor. Platon’a göre insanlar bir mağarada zincirlenmiş halde sadece duvara yansıyan gölgeleri görürler ve bu gölgelerin gerçek olduğunu düşünürler çünkü başka bir bilgileri yoktur. İçlerinden biri bir gün zincirlerinden kurtulur ve dışarı çıkar. İlk başta uzun süredir mağarada olduğu için güneş gözlerini kamaştırır ve gerçeği görmek haliyle ona acı verir. Geri dönüp diğerlerine gördüklerini anlattığında ise kimse ona inanmaz. Aynı bu hikayede olduğu gibi MAVİ hap bizim alıştığımız dünyamız, KIRMIZI hap ise gerçekliktir. Bir çok roman, tiyatro oyunu ve film bu konuyu MAVİ vs KIRMIZI hap olarak olmasa da işler aslında. Gerçekleri saklayarak, bilmesine rağmen bilmiyormuş gibi yaşarlar insanlar, çünkü neden? O gerçek sesli şekilde dile gelirse (herkesin bilindiği aşikar olmasına rağmen) hiçbir zaman hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Odada bir fil var herkes biliyor ama kimse ağzını açmıyor çünkü gerçekler mutlu etmez aksine rahatsız eder. Huzur kaçmasın, konfor alanımız bozulmasın diye aslında o kadar çok şeyi görmezden geliyoruz ve dillendirmiyoruz ki. O yüzden kimse kendini kandırmasın KIRMIZI hapı cebimizde taşıyoruz ve çoğunlukla mezara kadar bizimle geliyor. Shakespeare’in dediği gibi:
"Bütün dünya bir sahnedir;
Ve kadın erkek herkes birer oyuncu;
Sıraları geldikçe ya girer, ya çıkarlar;
Her insan ömrü boyunca nice roller oynar..."
Masada duruyor iki küçük yol,
Biri rahat uyku, biri ise çok zorlu bir rol.
Birisi her zamanki gibi uyandırır güne,
Diğerinde her gün ayrı bir macera.
Mavi der ki: "Kal burada, gitme hiçbir yere düzenin bozulmasın",
"Ne gerek var ki şimdi yeniliğe, rahatından olmaya."
Fakat kırmızı durmaz fısıldar: "Perden kalksın, gözün dolsun."
"Biraz konfor alanından çık, at gözlünü at."
O zaman seçim senin. Görmezden gelerek yaşamaya devam mı edeceksin. Hiçbir şey olmamış gibi, bilmiyormuş gibi yapmaya devam mı edeceksin? Aman rahatın kaçmasın, ağzının tadı bozulmasın. Sen en iyisi mavi hapı al dostum, kırmızı senin neyine?
"Bütün dünya bir sahnedir;
Ve kadın erkek herkes birer oyuncu;
Sıraları geldikçe ya girer, ya çıkarlar;
Her insan ömrü boyunca nice roller oynar..."
Biri rahat uyku, biri ise çok zorlu bir rol.
Birisi her zamanki gibi uyandırır güne,
Diğerinde her gün ayrı bir macera.
Mavi der ki: "Kal burada, gitme hiçbir yere düzenin bozulmasın",
"Ne gerek var ki şimdi yeniliğe, rahatından olmaya."
Fakat kırmızı durmaz fısıldar: "Perden kalksın, gözün dolsun."
"Biraz konfor alanından çık, at gözlünü at."
O zaman seçim senin. Görmezden gelerek yaşamaya devam mı edeceksin. Hiçbir şey olmamış gibi, bilmiyormuş gibi yapmaya devam mı edeceksin? Aman rahatın kaçmasın, ağzının tadı bozulmasın. Sen en iyisi mavi hapı al dostum, kırmızı senin neyine?