Don't Talk to Strangers (1983) VS Mayın Tarlası (2004)

Dio, 1982 yılında Ronnie James Dio tarafından kurulmuştur. Ronnie James Dio heavy metal tarihinin en saygın vokalistlerinden biridir. Bugün rock ve metalin simgesi olan "devil horns" 🤘 el işaretini dünyaya tanıtan kişi olarak da bilinir. 16 Mayıs 2010 yılında aramızdan ayrıldı.

Grubu hiç bilmeyenler için başlangıç şarkıları:
Holy Diver Dio denince ilk akla gelen şarkılardan biridir.
Rainbow in the Dark akılda kalıcı nakaratı ve klavyesiyle çok sevilir.
Don't Talk to Strangers — Yumuşak başlayıp giderek sertleşen, dramatik bir parçadır ve Şebnem Ferah’ın “Mayın Tarlası” şarkısının esin kaynağı olan parçadır.
The Last in Line epik atmosferiyle öne çıkar.
Heaven and Hell’de Ronnie'nin Black Sabbath döneminin başyapıtlarından biridir.

Dio'nun şarkılarında genellikle:
Güçlü melodiler
Epik gitar soloları
Fantastik hikâyeler (ejderhalar, büyücüler, krallar, kahramanlar)
Ama aslında gerçek hayatı anlatan metaforlar bulunur.

Öne çıkan ödül ve onurları:
1985 – Hit Parader
Yılın Vokalisti (Vocalist of the Year)
1988 – The Children of the Night
Yılın Hayırseveri (Philanthropist of the Year) (Hayır çalışmalarından dolayı.)
2006 – Classic Rock Roll of Honour Awards
Metal Guru Ödülü
2009 – BURRN! Magazine Awards
En İyi Erkek Vokalist
2010 – Revolver Golden Gods Awards
En İyi Vokalist (Ölümünden kısa süre sonra verildi.)
2010 – Kerrang! Awards
Icon Award (İkon Ödülü)
2014 – Syracuse Area Music Hall of Fame
Yaşam Boyu Başarı Ödülü (Ölümünden sonra.)

Onur listeleri ve anıtlar
Ronnie James Dio'nun etkisi, ödüllerin ötesinde birçok kalıcı onurla da anıldı:
2007: Hollywood RockWalk'a kabul edildi.
2017: Metal Hall of Fame'in ilk üyelerinden biri oldu.
ABD'nin Cortland kentinde adına "Dio Way" adlı bir cadde bulunuyor.
Kavarna'da bronz heykeli dikildi.
Bloodstock Open Air festivalinin ana sahnesi onun anısına Ronnie James Dio Stage adını taşıyor.

Ödül listesi kaynak: wikipedia.

Cevabı Gönder

Benim Ronnie James Dio’yla ilk tanışmam Rainbow yıllarında yaptığı işlerle olmuştu. Özellikle Ritchie Blackmore’la birlikte ortaya koydukları karanlık ve büyülü atmosfer klasik hard rock’ın sınırlarını başka bir yere taşıyormuş, tabi çocukken dümdüz dinliyordum. Atmosfermiş, hard rockmış, karanlıkmış, bu tarz veriler henüz daha açılmamıştı.☺️ Ama yıllar içinde daha da içine girme fırsatım oldu. “Stargazer”, “A Light in the Black” ya da “Kill the King” gibi parçaları ilk dinlediğimde sadece güçlü bir vokal değil, adeta hikaye anlatan bir sesle karşılaşmıştım. Dio’nun sesi hem sert hem de melodikti; fantastik dünyaları, yalnızlığı ve mücadeleyi anlatırken insanı şarkının içine çekiyordu.

Rainbow döneminin en etkileyici tarafı bence Dio’nun müziğe kattığı epik ruhtu. O yıllarda rock müzikte pek rastlanmayan bir şiirsellik vardı sözlerinde. Bir yandan orta çağ masallarını andıran imgeler kullanıyor, diğer yandan çok insani duygular anlatıyordu. Bu yüzden Rainbow albümleri benim için sadece iyi gitar riflerinden ibaret olmadı; her dinlediğimde başka bir atmosferin içine giriyormuşum gibi hissettirdi. Özellikle “Rising” albümü, hala dönüp dönüp açtığım, yaşlandıkça daha da değerlenen kayıtlardan biri.

Sonrasında Black Sabbath ve solo kariyerinde de büyük işler yaptı ama benim için Dio’nun büyüsü hep Rainbow yıllarında başladı. Belki de onu ilk orada tanıdığım için o dönem ayrı bir yerde duruyor. Bugün bile eski Rainbow kayıtlarını açınca o dönemki heyecanı hissedebiliyorum; sanki müzik sadece dinlenmiyor da yaşanıyormuş gibi geliyor.

Cevabı Gönder

Don't talk to strangers:

Mayın Tarlası:

[+] Cevaplar (2)

Cevabı Gönder

Cevabı Gönder