Keman'a çocukluğumdan beri çok ayrı bi hayranlığım var. Hep çalmak istedim ama hiç öyle bir destekleyenim veya motivasyonum olmadı. Bir şarkının içinde keman varsa benim için artı bi özellik, mutlaka dinletir kendisini. Gitar öğreneyim dedim, çok hevesliydim. Aslında hala çok istiyorum ama hiç zaman ayıramıyorum. Sadece istemekle olmuyor. Gitarlarım da var, öğretecek biri de var ve şanslıyım ama ben de biraz tembelim sanırım. Kıssadan hisse gitara merak sarınca öğrendim, fark ettim ve keşfettim ki gitar çok masraflı bir iş. Bi sürü ayrıntısı var bu olayın. Bi dolu pedalı, yok telleri, penaları ve manyetikleri derken acayip tuzlu bir iş olduğunu yaşayarak keşfettim. Yine de enstruman çalamasam da evimde olmadı çok keyifli. Umarım bi gün en azından 3-5 şarkıyı doğru düzgün çalabilir hale gelirim. Zaman ve emek harcanmayan hiçbir şey bir yere gelemiyor, olgunlaşamıyor maalesef.
Keman deyince herkes gibi benim de aklıma Farid Farjad geliyor tabii ki ama David Garrett ve Edvin Marton'da geliyor. O kadar çok dinledim ki zamanında ikisini de hala ara ara açar dinler nostalji yaparım. Gitar deyince aklıma başta Van Halen gelir, sonra Jimi Hendrix, Slash ve tabii ki Yngwie Malmsteen. Enstruman çalmak çok zor, o yüzden çalan, çalmaya çalışan, öğrenmeye çalışan herkese saygım sonsuz :)