90lar Pop çok başkaydı. Hisli ve buram buram duygu kokan şarkılar vardı. Günümüz gençlerinin bile hala dinlediği şarkılar var o günlerden. Ama yine de pek çoğu rap dinliyor. Söylenilen sözlerin çoğu zaman anlaşılmadığı, hızlı ve ritmik parçaların duygudan yoksun olduğu ve çok hızlı söylenip çoğunlukla aynı ritimle başlayıp bittiği için bana hiç hitap etmiyor. Yeni rapçilerin isimlerini bile bilmiyorum ki çoğunun ismi oldukça garip. Kısacası Z kuşağının dinlediği şarkılarla bizim dinlediğimiz şarkılar arasında uçurum var. Şimdiki şarkılar o kadar kısa ki 2 dk.da bitiveriyor. Bunun sebebi Z kuşağının dikkatini uzun süre şarkıya veremeyip ondan çabuk sıkılmasıymış. Bestecilerin de canına minnet. 2 dk.lık bir şarkı yaz ve geç. Sonra hemen gelsin yenisi. Çok hızlı tüketip bitirir olduk. Bu yüzden hiçbir şeyin kıymeti kalmıyor bence. Biz hızlı tüketmez, değerini bilirdik. Eskiler güzel ve değerliydi. Yani en azından bana göre, sizleri bilemem.
Y kuşağında öğretmene saygı had safhadaydı. Z kuşağının geneli ise öğretmeni tabir-i caizse iplemiyor. Çok rahat ve umursamaz olanları çok fazla. Öğretmeni görünce düğme ilikleyen nesilden, öğretmeni şikayet eden nesile sert bir geçiş yaşanıyor maalesef. Keşke okumak istemeyeni zorla okutmasalar da hemencecik meslek sahibi yapsalar. Bu ülkenin ara eleman ihtiyacı çok fazla zaten.
90larda çocuk olmak gerçekten çok güzeldi. Şimdiki çocuklara gerçekten üzülüyorum. Hayatları telefon, tabletten ibaret. Biz arkadaşlarımızla sokakta oyunlar oynarken hem sosyalleşir hem de eğlenirdik. Çok arıyorum o günleri hem de çok..
Sobalı evi görünce gözlerim doldu. Üstünde kestane pişirirdik. Çok tatlı olurdu, yemeye doyamazdım. Şimdi o tadı bulamıyorum hiç. Pek çok şey gibi o tat da eskilerde kaldı benim için.
Ne varsa Y kuşağında var ;)
Konuştukları dil bile farklı z ve alfa kuşağının. Ahan da buyrun :)