Minimalist yaşam VS Bir gün lazım olur müzesi

Minimalist yaşam HİİİÇ bana göre değil gerçekten. Yapabilene saygı duyuyorum ama benlik değil. Hani tamam kıyafetin az olur, ayakkabın ve bardağın çanağın az olur onu anlarım da bi insanın mutfağından en azından ikinci bir bıçak olmaz mı ya? Bu kadarı abartı değil mi? Bi arkadaşın yanına taşınmıştım, beraber mutfağa girdik. O yemek yaparken ben salata yapacaktım evet 2. bir bıçak yoktu. Onu beklerken sinirlerim zıpladı. Bu kadarı artık tasarruf falan değil, kendine eziyet ve cimriliğin çok başka bir boyutu. Açıkçası kendisine eziyet eden insanlara hiç katlanamıyorum. Uzakta bir yerlerde yaşasınlar mümkünse. Bu bahsettiğim ev arkadaşına 2 ay zor dayandım tahmin edersiniz ki, sonrasında tek başıma eve çıkmaya karar vermiştim. Ben kendimi hiç kısıtlayamam. İnternetim az olmamalı, bitti derdine düşemem. Kışın ısınmalıyım, oradan tasarruf edemem. Belki 50 tane ayakkabım vardır ama çok olduğu için eskimiyorlar ve neredeyse hepsini indirimden aldım. Çok lüks yaşamıyorum ama temel ihtiyaçlarımdan kısıtlamak istemiyorum. Birikim yapmak çok değerli fakat yarına da garantimiz yok bu yüzden yaşadığım zamanın elimden geldiğince kalitesini arttırmaya çalışıyorum. Olduğu kadar. Bir gün lazım olur diye evimi gereksiz eşya yığınına da döndürmüyorum tabii, vedalaşma zamanı gelince yol vermekten hiç çekinmiyorum.

Fakat sosyal çevremi olabildiğince minimalist bir hale getirdim. Olabildiğince etkinliklerden uzak duruyorum. Bu konuda geniş bir envanterim vardı fakat gerçekten ihtiyaç duymuyorum artık insanlarla olmaya. Şimdiki aklım 20li yaşlarda olsaydı çok daha farklı aksiyon alırdım. Geçmişi değiştiremiyoruz ama geleceğimize şu anki hislerimiz ve duygularımızla yön verebiliriz :)

Cevabı Gönder