Bir konuda bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan insanlar gardımı çok düşürüyor. Onlarla baş edemeyeceğimi anlayıp konuyu bir daha açmamak üzere kapatıyorum.
Bir ortamda ben içeri girince muhabbet değişiyorsa yine gardım düşer. O insanlarla daha az muhatap olmayı tercih ederim.
Çok güvendiğim biri bana yalan söyleyemez çünkü yalan söyleyenleri gözünden tanıyıp zaten onları hayatımda tutmam. Tabi bu yalanının cinsine de bağlı. Benim iyiliğim gözetiliyorsa o zaman her şey değişir. Niyet çok önemli benim için.
Bir konuda sürekli beni yanlış anlamaya, iyi niyetimi göremeyip konuyu başka yönlere çekenlere de gardım çok hızlı düşer. Kim nasıl anlamak isterse o konuyu öylece kapatmak en güzeli. Düzeltmeye çalışmaya eskiden çok uğraşırdım. Karşımdaki anlamak istemiyorsa bunun yersiz olduğunu zamanla anladım.
Emek verdiğim bir şeye değer verilmemesi gardımı çok düşürür. Bir daha emek vermeyip her şeyden vazgeçebilirim. Değer görmeyecekse yapmanın da bir anlamı olmuyor bana göre.
Kalabalık bir ortamda sözümün kesilmesi gardımı çok düşürür. Söylemeye uğraşmam bir daha. Dinlenilmeyecekse onu söylemeye gerek duymam artık. Seni anlayacak biri yoksa konuşmanın da bir anlamı kalmaz.
Çok sevdiğim birinden beklemediğim cümle de duymam. Çünkü onu çok iyi tanıdığım için ne tür cümleler kurabileceğini iyi bilirim. Kötü cümleler gelse de hiç şaşırmam o yüzden. Sevdiğim için dikenine katlanıyorumdur, o farkında değildir.
Arkadaşlarımın buluşup beni çağırmamasına hiç takılmam. Beni gerçekten sevselerdi çağırırlardı zaten. Herkes sevdiğiyle buluşsun. Böylesi daha iyi.
Kendimden emin olduğum bir konuda gelen eleştirilere kulak tıkamam. İnsanız, şaşarız, yanılırız. Eğer yapıcı bir eleştiriyse ciddiye alırım ve o yönde kendimi değiştirmeye çalışırım.
Tam artık yakaladım avucumun içindeler dediğim an yine bi yolunu bulup elimden kaçan şirinler kendime olan güvenimi yerle bir ediyorlar :P Olsun, biliyorsunuz bir gün yakalacağım onları. Hem önemli olan yolun sonuna varmak değil o yolda olmak :D
"Çok güvendiğin biri, önemli bir konuda sana yalan söyledi." İnsanlardan her şey bekliyorum. Kimse yapmaz demiyorum. Fakat yalan söylediyse öncelikle ve çok güvendiğim biriyse hemen kesip atmak yerine nedenini açık açık sorgularım. Hala yalan söylemeye devam ediyorsa ve mantıklı bir açıklama sunmuyorsa - yalanın mantıklı açıklaması mı olur demeyin - gerçekten geçerli bir sebebi yoksa işte o zaman güvenimi kaybeder.
Hadi bakalım pamuk eller klavyelere :P hangi durumlarda kendinizi güçsüz, bitkin hissedersiniz ve çözümleriniz neler paylaşın konuşalım :)
Çok sevdiğim birinden beklemediğin bir cümle duyduğum zaman güçlü hissedemiyorum, zaman zaman eleştiriler de can sıkıcı oluyor. Onun dışında insanları çok da önemsememek lazım. Herkes çirkinlik sınırlarını zorlama rekoru kırabilir. Kimse özellikle iş ortamında doğru düzgün dostunuz falan değil, anında kendi çıkarı için bıçaklayabilir. Hiç şaşırmayın :)
Bir ortamda ben içeri girince muhabbet değişiyorsa yine gardım düşer. O insanlarla daha az muhatap olmayı tercih ederim.
Çok güvendiğim biri bana yalan söyleyemez çünkü yalan söyleyenleri gözünden tanıyıp zaten onları hayatımda tutmam. Tabi bu yalanının cinsine de bağlı. Benim iyiliğim gözetiliyorsa o zaman her şey değişir. Niyet çok önemli benim için.
Bir konuda sürekli beni yanlış anlamaya, iyi niyetimi göremeyip konuyu başka yönlere çekenlere de gardım çok hızlı düşer. Kim nasıl anlamak isterse o konuyu öylece kapatmak en güzeli. Düzeltmeye çalışmaya eskiden çok uğraşırdım. Karşımdaki anlamak istemiyorsa bunun yersiz olduğunu zamanla anladım.
Emek verdiğim bir şeye değer verilmemesi gardımı çok düşürür. Bir daha emek vermeyip her şeyden vazgeçebilirim. Değer görmeyecekse yapmanın da bir anlamı olmuyor bana göre.
Kalabalık bir ortamda sözümün kesilmesi gardımı çok düşürür. Söylemeye uğraşmam bir daha. Dinlenilmeyecekse onu söylemeye gerek duymam artık. Seni anlayacak biri yoksa konuşmanın da bir anlamı kalmaz.
Çok sevdiğim birinden beklemediğim cümle de duymam. Çünkü onu çok iyi tanıdığım için ne tür cümleler kurabileceğini iyi bilirim. Kötü cümleler gelse de hiç şaşırmam o yüzden. Sevdiğim için dikenine katlanıyorumdur, o farkında değildir.
Arkadaşlarımın buluşup beni çağırmamasına hiç takılmam. Beni gerçekten sevselerdi çağırırlardı zaten. Herkes sevdiğiyle buluşsun. Böylesi daha iyi.
Kendimden emin olduğum bir konuda gelen eleştirilere kulak tıkamam. İnsanız, şaşarız, yanılırız. Eğer yapıcı bir eleştiriyse ciddiye alırım ve o yönde kendimi değiştirmeye çalışırım.
"Çok güvendiğin biri, önemli bir konuda sana yalan söyledi." İnsanlardan her şey bekliyorum. Kimse yapmaz demiyorum. Fakat yalan söylediyse öncelikle ve çok güvendiğim biriyse hemen kesip atmak yerine nedenini açık açık sorgularım. Hala yalan söylemeye devam ediyorsa ve mantıklı bir açıklama sunmuyorsa - yalanın mantıklı açıklaması mı olur demeyin - gerçekten geçerli bir sebebi yoksa işte o zaman güvenimi kaybeder.
Çok sevdiğim birinden beklemediğin bir cümle duyduğum zaman güçlü hissedemiyorum, zaman zaman eleştiriler de can sıkıcı oluyor. Onun dışında insanları çok da önemsememek lazım. Herkes çirkinlik sınırlarını zorlama rekoru kırabilir. Kimse özellikle iş ortamında doğru düzgün dostunuz falan değil, anında kendi çıkarı için bıçaklayabilir. Hiç şaşırmayın :)